İnanç ve Başarı

 

    1997 yılında Kanadalı araştırmacı Prof. Gary McPherson iyi müzisyenleri kötü müzisyenlerden ayıran özellikleri keşfetmek için uzun soluklu bir araştırma başlatıyor.

Enstrüman çalmaya başlayacak olan, yaşları 7 ile 8 arasında değişen 157 tane müzisyen adayı buluyor. Onlara detaylı bir anket veriyor.

Sonra da bu çocukları lise mezuniyetine kadar takip ediyor. Mezuniyetten sonra bu çocukların müzik becerilerini ölçüyor. Becerilerine göre de çocukları üç gruba ayırıyor: en iyiler, orta seviyede olanlar ve kötüler.

Bu üç grubu; IQ, kulak hassasiyeti, matematik becerisi, ritim duygusu, motor becerileri, sosyo ekonomik durumları açısından karşılaştırıyor. Hiç bir fark çıkmıyor.

Üç grup sadece iki açından farklılık gösteriyor. Birincisi daha önce bildiğimiz gibi pratik süresi. Kötü grup haftada ortalama 20 dakika, orta grup 45 dakika, iyi grup 90 dakika pratik yapmış.

Araştırmanın burası çok ilginç değil. Çünkü pratiğin etkisini zaten biliyoruz.

İnanç ve Başarı

Çocuklar, ankette bir soruya verdikleri yanıt açısından da farklılık gösteriyor. O soru da şu: ne kadar süre müzik enstrümanı çalacaksınız?

Bazıları sadece ilkokul sonuna kadar (kısa vade bağlılık), bazıları lise sonu (orta vade bağlılık), bazıları da hayat boyu (uzun vade bağlılık) diyor. Hayat boyu diyenler (uzun vade bağlılık) en iyi enstrüman çalan grup çıkıyor.

Yani müzisyen olacağına inanlar en fazla pratiği yapmış ve en iyi grup olmuş.

Pratik mi İnanç mı?

Prof. McPherson bir soru daha soruyor. Acaba pratik mi daha önemli inanç mı?

Bu soruyu yanıtlamak için her üç bağlılık grubundan da aynı derecede pratik yapmış kişileri buluyor. Bu kişilerin pratik süreleri eşit ama inançları farklı.

Görüyor ki uzun vadede bağlılık grubunda olan kişiler, aynı süre pratik yapmış olmalarına rağmen kısa vadede bağlılık grubundan tam 4 kat daha iyi.

Daha derse başlamadan önce bile “Ben müzisyen olacağım” ya da “Ben bir müzisyenim” düşüncesine inanmak, tam 4 kat daha fazla başarı getiriyor.

Kısacası, hayal etmediklerimizi ve inanmadıklarımızı başarmamız mümkün değil.